Σύνοψη.
- Η βιομηχανία του gaming βρίσκεται στο επίκεντρο μιας τεράστιας ιδεολογικής και καταναλωτικής μάχης. Με εταιρείες όπως η Sony να επιβάλλουν υποχρεωτικές συνδέσεις στο PlayStation Network ακόμα και για single-player τίτλους, η αίσθηση ότι “δεν σου ανήκει τίποτα” γίνεται όλο και πιο έντονη.
Το GOG είχε σχολιάσει προηγουμένως το τέλος των φυσικών μέσων στο PlayStation, αλλά τώρα η πλατφόρμα υπαινίχθηκε για άλλη μια φορά διακριτικά τη Sony. Το κατάστημα άφησε ένα άμεσο μήνυμα για τους παίκτες PC: κατεβάστε το offline installer για τα παιχνίδια σας, γράψτε το σε δίσκο και ξεχάστε ότι υπάρχει οποιοδήποτε ψηφιακό κατάστημα. Το μήνυμα δημοσιεύτηκε στον επίσημο λογαριασμό Xbox της εταιρείας και χρησιμεύει ως υπενθύμιση ενός από τα κύρια χαρακτηριστικά διαφοροποίησης της πλατφόρμας σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές της.
«Κατεβάστε το offline installer για οποιοδήποτε από τα παιχνίδια σας στο GOG, αποθηκεύστε το σε δίσκο και είναι δικό σας για πάντα. Δεν χρειάζεστε την άδεια ενός καταστήματος για να παίξετε αυτό που έχετε αγοράσει» αναφέρει η επίσημη ανάρτηση της εταιρείας.
Τι κάνει το GOG να διαφέρει από άλλα ψηφιακά καταστήματα;
Το GOG δεν πουλάει παιχνίδια σε φυσική μορφή σε δίσκο, αλλά η πολιτική του ακολουθεί διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που υιοθετούν πλατφόρμες όπως το Steam. Το κατάστημα παρέχει προγράμματα εγκατάστασης εκτός σύνδεσης για τη λήψη αγορασμένων παιχνιδιών. Αυτό σημαίνει ότι, με το αρχείο στο χέρι, αποθηκευμένο σε εξωτερικό σκληρό δίσκο, μονάδα USB ή εγγεγραμμένο σε δίσκο, ο παίκτης μπορεί να εγκαταστήσει και να εκτελέσει τον τίτλο χωρίς να χρειάζεται σύνδεση στο διαδίκτυο και χωρίς να εξαρτάται από τη συνέχιση της ύπαρξης του καταστήματος.
Αυτό το μοντέλο γίνεται ολοένα και πιο σχετικό δεδομένης της γνωστής πραγματικότητας της ψηφιακής αγοράς: τα παιχνίδια αφαιρούνται συχνά από τα καταστήματα για λόγους που κυμαίνονται από ζητήματα αδειοδότησης έως επιχειρηματικές αποφάσεις. Επιπλέον, απαιτήσεις όπως η μόνιμη σύνδεση στο διαδίκτυο και οι περιφερειακοί περιορισμοί λογαριασμού μπορούν να εμποδίσουν έναν παίκτη να έχει πρόσβαση σε έναν τίτλο που αγόρασε νόμιμα.
Αυτή η ελευθερία είναι ένα ιστορικό χαρακτηριστικό του υπολογιστή ως πλατφόρμα. Το Doom, για παράδειγμα, που διανεμήθηκε ως shareware τη δεκαετία του 1990, ήταν ένα μοντέλο όπου ο παίκτης λάμβανε το αρχείο και μπορούσε να το αντιγράψει, να το μοιραστεί και να το εγκαταστήσει χωρίς να εξαρτάται από ένα ψηφιακό κατάστημα. Το GOG, σε ένα τρόπο, ενημερώνει αυτή τη λογική για τη σύγχρονη αγορά.
Η ίδια εναλλακτική, φυσικά, δεν υπάρχει για όσους παίζουν αποκλειστικά σε κλειστές κονσόλες. Σε αυτά τα περιβάλλοντα, ο παίκτης είναι περισσότερο συνδεδεμένος με το οικοσύστημα του κατασκευαστή. Σε PC, όποιος θέλει να δημιουργήσει το δικό του φυσικό αντίγραφο ενός παιχνιδιού που αγόρασε στο GOG μπορεί να το κάνει.
Το μήνυμα του GOG δεν είναι κάτι καινούργιο για όσους χρησιμοποιούν την πλατφόρμα εδώ και χρόνια, αλλά ο χρόνος της δημοσίευσης ενισχύει μια συζήτηση που υπάρχει ολοένα και περισσότερο στην αγορά: η διαφορά μεταξύ της πληρωμής για άδεια χρήσης και του πραγματικού ελέγχου του τι αγοράστηκε.
Η δημοσίευση του GOG κερδίζει επίσης βάρος υπό το φως μιας πρόσφατης υπόθεσης που αφορά την ίδια τη Sony. Το PlayStation Store άρχισε να ειδοποιεί τους χρήστες που είχαν αγοράσει ταινίες που διανεμήθηκαν από το StudioCanal ότι 551 τίτλοι θα αφαιρούνταν οριστικά από τις βιβλιοθήκες τους από την 1η Σεπτεμβρίου. Παραγωγές όπως το Terminator 2, το Total Recall και το Confessions of a Dangerous Mind είναι μεταξύ αυτών που επηρεάζονται, με τη Sony να αποδίδει την απόφαση σε «συμφωνίες αδειοδότησης περιεχομένου».
Το περιστατικό ανέδειξε για άλλη μια φορά μία από τις κύριες αδυναμίες του ψηφιακού αγορές: ακόμη και μετά την πληρωμή για περιεχόμενο, ο καταναλωτής μπορεί να παραμείνει εξαρτημένος από την πλατφόρμα και τα συμβόλαιά της για να διατηρήσει την πρόσβαση σε ό,τι έχει αγοράσει. Ακριβώς ενάντια σε αυτό το είδος εξάρτησης, η GOG τοποθετεί το μοντέλο της των προγραμμάτων εγκατάστασης εκτός σύνδεσης και των παιχνιδιών χωρίς DRM.
About the Author
