Με μια δεύτερη σκέψη λοιπόν και με αυτό το άρθρο θα ξεκινήσω μια ενότητα γενικής θεματολογίας – πολλές φορές ίσως αντισυμβατικής- που θα γράφω περισσότερο σαν τροφή για σκέψη. Άρθρα που θα μπορούσαν να είναι κουβέντα με ένα φίλο, για διαφορά πράγματα που με απασχολούν , μου αρέσουν ή πολλές φορές με ενοχλούν στο gaming.
Θα ξεκινήσω με τι άλλο ; Με αγαπημένα 90’s games. Εκεί που όλα ξεκίνησαν . Στο πρώτο αυτό μέρος θα ασχοληθώ μόνο με παιχνίδια σε κονσόλες με εξαίρεση ένα παιχνίδι για PC.
Πρώτη επαφή με κονσόλα τι άλλο Atari 2600 σε ένα ξάδερφο , τίποτα το ιδιαίτερο ακόμη και για τότε ,καθώς πήγαινα μια φορά την εβδομάδα με τον πατέρα μου κάθε Σάββατο πρωί σε ένα ουφάδικο που υπήρχε στην περιοχή.
·Φτάνουμε στο Νοέμβρη του 1991 όπου οι γονείς μου μου αγοράζουν ένα NES, πριν τις γιορτές γιατί ο πατέρας μου δεν άντεχε άλλο το πρήξιμο που είχα αρχίσει από το καλοκαίρι. Μη ξέροντας τότε πολλά , μόνο από τα εξώφυλλα και ότι μπορούσαμε να καταλάβουμε από τις συνήθως 3 φωτό που υπήρχαν στο πίσω μέρος , επιτέλους στο 3ο μου παιχνίδι πετυχαίνω τζακ-ποτ.
Αγοράζω το Super Mario Bros 3. Έχοντας παίξει μόνο το Mario Bros 1 σε ένα φίλο οι διάφορες ήταν χαοτικές. World map, κρυφά περάσματα στις πίστες , εμφανίζονται για πρώτη φορά στολές έχω πάθει με αυτό που παίζω ένα ΣΟΚ. Μη έχοντας save και γράφοντας έναν ολόκληρο χρόνο άπειρες ώρες -θυμάμαι ακόμα και τώρα τα πάντα απ’εξω.
·Μερικούς μήνες μετά , έχουμε Πάσχα και πάμε όλοι μαζί επίσκεψη στο βαφτιστήρι των γονιών μου να του δώσουν τα δώρα του. Μόλις μπαίνουμε σπίτι ακούγονται κάτι κραυγές έλα μέσα στο δωμάτιο μου. Πάω τρέχοντας και αντικρύζω για πρώτη φορά από κοντά Mega Drive 1 και στην τηλεόραση το Sonic The Hedgehog . Έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό από την ταχύτητα , τα γραφικά που είναι πολύ καλύτερα του NES , την πολύ μεγάλη διαφορά στο gameplay σε σχέση με το Super Mario.
·Ιούλιο του 1992 και κάνοντας βόλτα με ένα κολλητό τότε, περνάμε έξω από ένα μαγαζί που πουλούσε ηλεκτρονικές συσκευές και είχε σε μια τηλεόραση ένα Super Nintendo να παίζει – τι άλλο; – Super Mario World. Τα σαγόνια στο πάτωμα , αποφασίσαμε ότι έπρεπε πάση θυσία να το αγοράσουμε και έτσι μαζεύοντας ότι και όπου μπορούσαμε Χριστούγεννα του 1992 γίνετε δικό μας (μισό-μισό) με το Mario World. Ο ήχος το κάτι άλλο , τα sprites μεγάλα κ πολύχρωμα , χειρισμός πολύ σύνθετος για τότε – γίνετε instant love που κρατά ακόμα και τώρα.
·Καλοκαίρι του 1994 και έχω πάει σε ένα φίλο να κάτσουμε.. Ο πατέρας του φίλου Κώστα , άρρωστος με τα «κομπιούτερ» έχει βάλει και παίζει Doom. Ξεχνάω και τον Κώστα , ξεχνάω και την πορτοκαλάδα , δεν πιστεύω στα μάτια μου αυτό που βλέπω. Χρειάστηκαν να περάσουν 7 χρόνια , όταν και έφτιαξα το πρώτο μου και μοναδικό PC το καλοκαίρι του 2000 . Και μαντέψτε το απωθημένο μου . Έπαιζα 3 μήνες μόνο Doom.
·Ένα χρόνο μετά Οκτώβρη-Νοέμβρη του 1995 , με παίρνει τηλέφωνο ένας συμμαθητής μου ο Γιώργος • έλα Πανό πες του πατέρα σου να σε φέρει να παίξουμε – έλα να δεις τι πήρα . Επειδή εκείνον τον καιρό είχε βγει το Mortal Kombat 3 , υπέθεσα ότι το πήρε. Πάω σπίτι του και αντικρίζω ένα PlayStation να παίζει από το Demo 1 το δεινόσαυρο.
Και τι αρχή. Οι γονείς του Γιώργου είχαν πολλά χρήματα. Είχε πάρει δεύτερο χειριστήριο , memory card, και 3 ναι 3 παιχνίδια . Jumping Flash- Ridge Racer- WipeOut.
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Και δεν μπορούσα για τους επόμενους μήνες. Και δεν με πίστευε και κανένας ότι είχα παίξει PlayStation γιατί δεν είχε έρθει ακόμα Ελλάδα . Ήταν παραεισαγωγή από Αγγλία από κάποιο τότε πολύ γνωστό μαγαζί της Αθήνας.
·Σαν πιστός Nintend-άκιας όμως δεν υπέκυψα στον πειρασμό. Έβλεπα στα περιοδικά το N64 και μάζευα λεφτά. Και για να χορτάσω τη δίψα μου πήρα το Donkey Kong Country. Ένα ποίημα στα 2D platform games , που ακόμα και τώρα παίζεται.
·Και επιτέλους το 1997 φτάνει η στιγμή που περίμενα και αγοράζω από Softwate Center , day one , Ν64 με το Super Mario 64. Η υπομονή-shaolin που είχα δείξει σχεδόν 2 χρόνια και δεν πήρα PlayStation τουλάχιστον είχε πιάσει τόπο. Ένα κόσμημα που άνοιξε και έδειξε τον δρόμο για τα 3D platforms και που είναι σημείο αναφοράς ακόμα και σήμερα.
·Ο καιρός περνούσε,έχουμε φτάσει στο 1998, όλη η Ελλάδα έχει πάρει PlayStation. Μαζί με αυτούς και ο συμμαθητής μου ο Δημήτρης και πρώτο παιχνίδι Gran Turismo 1. Ένα παιχνίδι που πάντα ζήλευα , ένα παιχνίδι που δεν υπήρχε αντίστοιχό του – ούτε καν σε «ουφάδικο» – ούτε καν σε Pc. Δεν ήταν μόνο τα physics του παιχνιδιού που ήταν ότι πιο αληθοφανές είχαν δει τα εφηβικά ματάκια μου , ήταν μια εγκυκλοπαίδεια της αυτοκίνησης- μάθαμε πολλά. Η εισαγωγή του παιχνιδιού αυτού , νομίζω είναι ακόμα και τώρα η αγαπημένη μου.
Και ξέρετε τί είναι πιο ωραίο από τα specs , γραφικά , ήχο , gameplay από τα παραπάνω παιχνίδια ? Ότι ακόμα και τώρα στα 42 μου θυμάμαι τις καταστάσεις και τα πρόσωπα σαν να ήταν χθες .
Γιατί οι αναμνήσεις από όλα αυτά τα games έχουν μεγαλύτερη σημασία.
About the Author
