Κατηγορίες:

Ο καυτερός άνεμος της ερήμου μας καλωσόρισε καθώς αγγίξαμε την καρδιά μιας ανερχόμενης καταιγίδας. Ο Soap MacTavish, ένας νεοσύλλεκτος στην SAS, μας έκανε να νιώσουμε το βάρος της αποστολής που είχαμε μπροστά μας. Ο λοχαγός Price, με μάτια που είχαν δει πάρα πολλά, οδήγησε την μονάδα μας στο χάος ενός εμφυλίου πολέμου που ενορχηστρώθηκε από τον πανούργο Imran Zakhaev. Οι προδοσίες και οι μεταβαλλόμενες συμμαχίες έγιναν ο ρυθμός των ημερών μας.

Σε αυτόν τον χορό σκιών, μπήκαμε στα στοιχειωμένα ερείπια του Τσερνόμπιλ. Η αποστολή μας; Μια συμφωνία σιωπής που διαταρασσόταν από τον κρότο των πυροβολισμών, άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ψυχή μας. Τα καταφέραμε, αλλά όχι χωρίς κόστος. Ο Price, πλήρωσε με το αίμα του και εμείς κουβαλήσαμε τα σωματικά και ψυχικά μας σημάδια στο άγνωστο.

Οι άνεμοι της αλλαγής ψιθύρισαν ένα νέο όνομα – Makarov. Η Task Force 141 έγινε η νέα μας οικογένεια, με δεξί μας χέρι τον μυστηριώδη Ghost. Ωστόσο, οι σκιές της προδοσίας μας αγκάλιασαν σφιχτά, καθώς ο Στρατηγός Shepherd, ένας άλλοτε έμπιστος μέντορας, αποκάλυψε τα αληθινά του πλάνα, ενορχηστρώνοντας το χάος για προσωπικό του όφελος. Οι προδοσίες μας μαχαίρωσαν μέχρι το κόκαλο. Οι Ghost και ο Roach, οι σύντροφοι μας, βρήκαν το τέλος τους στα χέρια του Shepherd. Οι υπόλοιποι οριακά καταφέραμε να επιβιώσουμε με το κόστος να είναι χαραγμένο μέσα στην ίδια μας την ύπαρξη. Ολόκληρος ο κόσμος έφτασε στα όρια της τρέλας και εμείς αμφισβητήσαμε τον αληθινό σκοπό του αγώνα μας.

Ο Soap MacTavish, πλέον έμπειρος πολεμιστής, στεκόταν στον γκρεμό ενός κόσμου που φλέγεται. Ως φυγάδες κάναμε αγώνα με τον χρόνο για να σταματήσουμε τις αποκαλυπτικές μηχανορραφίες του Makarov. Από τους κατεστραμμένους δρόμους της Νέας Υόρκης μέχρι τις ερειπωμένες πόλεις της Ευρώπης, το ταξίδι μας έμοιαζε να περνά μέσα από ένα ναρκοπέδιο αναμνήσεων.

Δυστυχώς, αυτή ήταν και η τελευταία αποστολή του Soap, καθώς άφησε την τελευταία του πνοή. Με τον Γιούρι στο πλευρό μας, ξεκινήσαμε την κατάβαση στην κοιλιά του θηρίου, για να αναμετρηθούμε με τον Makarov. Η νίκη, αν και επιτεύχθηκε, είχε γλυκόπικρη γεύση, καθώς τα φαντάσματα των πεσόντων ψιθύριζαν στον άνεμο.

Αλλά όλα αυτά δεν έχουνε καμία απολύτως σημασία για την τωρινή μας ιστορία… 🙂

Βλέπετε, με το τελευταίο κεφάλαιο της rebooted σειράς modern warfare η Activision αποφάσισε να ρίξει στα τάρταρα ότι φτιάχτηκε με μεράκι τα προηγούμενα χρόνια. Αν και ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, παρουσιάζοντας ένα εκπληκτικό modern warfare το 2019, με μια αρκετά εντυπωσιακή ιστορία που καθήλωνε και χαρακτήρες που σε έκαναν να δεθείς μαζί τους, σταδιακά αφαιρούσε σάρκα για να καταλήξει να σου πετάει κοκαλάκια με το ίδιο όμως αντίτιμο.

Οι χαρακτήρες πιο ρηχοί και από την επιφάνεια ενός νεροχύτη, cutscenes ξενέρωτα και χωρίς κανένα σοβαρό υπόβαθρο, δεμένα μεταξύ τους με gameplay ‘ξεπέτα’. Το single player στο call of duty δεν είχε ποτέ κάποιο ιδιαίτερο βάθος παικτικά, αλλά έδινε μια κινηματογραφική blockbuster εμπειρία με τα απαραίτητα plot twists εδώ και εκεί. Όλα αυτά σε μια γραμμική ροή με προσκηνοθετημένα γεγονότα για την απαραίτητη έκρηξη ντοπαμίνης στους εγκεφάλους μας. Πλέον δεν υπάρχει σκηνοθέτης (ούτε σεναριογράφος) στην καρέκλα, καθώς μετά τα άνευ νοήματος cutscenes, το παιχνίδι σε πετά σε μια σχετικά μεγάλη περιοχή για να ολοκληρώσεις διάφορα objectives. Ο τρόπος που βρίσκεις εξοπλισμό είναι όπως στο free to play mode warzone αλλά και στο άλλο mode που παρουσιάστηκε στο modern warfare 2, DMZ (έλα μωρέ αυτό που μοιάζει με το escape from Tarkov). Αν και του κολλήσανε την ταμπέλα ότι ο ανοιχτός τρόπος προσέγγισης κάνει τις αποστολές και καλά πιο τακτικές (χα χα χα), εγώ θα το έλεγα αρπαχτή καθώς θυμίζει τα contracts που κάνεις στο dmz. Κανένα νόημα, καμία ουσία, καμία εμπειρία. Και όλα αυτά με την εκπληκτική διάρκεια των 3 ωρών, ίσως και 4, καθώς το παιχνίδι δεν έχει κάποιου είδους checkpoint σε περίπτωση που χάσετε και έτσι μπορεί να προστεθεί καμιά ωρίτσα παραπάνω(αν αντέξετε το βασανιστήριο).

Στον τεχνικό τομέα έχουμε μία από τα (γ)ίδια, που αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Οπτικά το παιχνίδι είναι όμορφο, με φυσικά την απαραίτητη ανακύκλωση από assets των προηγούμενων κεφαλαίων της σειράς καθώς και μερικών, αστείων πολλές φορές,bugs. Ο ήχος είναι στιβαρός και μπασάτος στα όπλα, με την μουσική να την βρίσκω ανύπαρκτη, καθώς δεν μου έμεινε κάποιο μουσικό θέμα. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν ήταν ποτέ στα φόρτε της σε αυτά τα παιχνίδια αλλά εδώ έπιασα στο campaign εχθρούς να με κοιτούν σαν χάννοι, παρόλο που τα όπλα μου μούγκριζαν πένθιμα. Ίσως να έχουν την ίδια νοημοσύνη με τoυς νεκροζώντανους που πρόσθεσαν σαν mode αυτή τη φορά. Μην μου πείτε ότι θέλετε ανάλυση, δεν έχει κάτι με ουσία, το dmz που είδαμε στο 2 είναι, σε ίδιο χάρτη, με contracts, χωρίς pvp, με μονάχα άλλους 2 συμπαίκτες, έχει zombies. Προχειρότητες που μπορείς να ασχοληθείς για καμιά ώρα αντί να κάτσεις να μαγειρέψεις μπάμιες.

O λόγος που έγινε αγαπητό το call of duty και κατά συνέπεια που πουλάει σαν τρελό, είναι για την multiplayer εμπειρία του. Και για να λέμε την αλήθεια, δεν υπάρχει κάτι εκεί έξω που να το κάνει το ίδιο καλά, όσα χρόνια και αν περάσουν. Όλα τα modes που γνωρίζουμε έχουν επιστρέψει, με τις ‘ρυθμίσεις’ αλλαγμένες ως προς το health που έχουμε, τα perks και φυσικά καινούρια όπλα. Στη πρώτη περίπτωση έχουμε περισσότερη ‘ζωή’ σε σχέση με το 2 , με αποτέλεσμα να έχει αυξηθεί και ο χρόνος(ΤΤΚ-Time to Kill) που χρειάζεται να δαπανήσουμε για να εξοντώσουμε τον αντίπαλο. Προσωπικά με βρίσκει σύμφωνο αυτή η αλλαγή καθώς στο 2, η κάθε συνάντηση συνήθως έβγαζε νικητή αυτόν που είχε δει τον άλλον πρώτο. Πλέον έχεις χρόνο να ανταποκριθείς και να κερδίσεις αν είσαι παικτικά καλύτερος. Τα perks πλέον δουλεύουν εξαρχής(ευτυχώς) και δεν ενεργοποιούνται ανά κάποιο χρονικό διάστημα όπως γίνονταν στο 2. Αυτή τη φορά τα βλέπουμε να έρχονται με την μορφή εξοπλισμού, όπως μπότες, γάντια, γιλέκα και με τον συνδυασμό ορισμένων να δίνουν και έξτρα ικανότητες. Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτό το σύστημα και το βρίσκω σαφέστατα καλύτερο από του 2 αν και σε θέμα απόδοσης δεν είναι όλα ισάξια, με αποτέλεσμα να βλέπω 2-3 να χρησιμοποιούνται πιο συχνά. Τα καινούρια όπλα δυστυχώς είναι πάρα πολύ λίγα αλλά υπάρχουν αρκετές αξιόλογες προσθήκες, ιδιαίτερα στα assault rifles, με τα smg’s να έχουν καταλήξει να είναι λίγο ‘δευτεράντζες’. Κάποιος θα μου πει τώρα, ‘μα ρε Αντρέα έχουν βάλει και όλα τα όπλα από το 2, δεν είναι λίγα’. Όντως αυτό έχουν κάνει με την διαφορά, ότι όλα τους είναι υποδεέστερα σε σχέση με τα καινούρια, πράγμα που θα κάνει την παρτίδα που θα τα χρησιμοποιήσεις, το λιγότερο εφιαλτική. 

Η προχειρότητα μας βρήκε και στο multiplayer, με τους χάρτες να είναι όλοι από το modern warfare 2(το παλιό) χωρίς κάποια αξιοσημείωτη αλλαγή. H ‘ασθένεια’ που έπασχε από παλιά το cod ήταν τα spawns, πράγμα που επιστρέφει και εδώ με συγκεκριμένα modes(hardpoint) να καταλήγουν σε ‘βαρβαρότητες’ και αχαλίνωτο μπινελίκι. Για να καταλάβετε πόσο άσχημα(‘μπουκετίδια’ σε οθόνες) είναι τα πράγματα σε αυτό το κομμάτι, δύο χάρτες αφαιρέθηκαν προσωρινά για να τους φτιάξουν. Ο καινούριος εχθρός που εμφανίστηκε στο modern warfare 2019 και έρχεται πιο ισχυρός από ποτέ, είναι αυτός που ακούει στο όνομα skill based matchmaking(SBMM).Για όσους δεν ξέρουν πρόκειται για έναν αλγόριθμο που υποτίθεται ότι μετρά την ικανότητα σας για να σας βάλει αντίστοιχου βεληνεκούς  αντιπάλους. Δυστυχώς στην πραγματικότητα αυτό είναι μπουρδίτσες για να το πω όσο πιο κομψά γίνεται. Δεν μετρά την ολική σας απόδοση, αλλά τα πιο πρόσφατα παιχνίδια που έχετε κάνει(2-3) και ου και αλίμονο σου έτσι και είσαι στις πρώτες 2 θέσεις. Το παιχνίδι θα νομίζει ότι είσαι επαγγελματίας παίχτης και θα σε βάλει στα πιο ‘ιδρωμένα’ και σκληρά παιχνίδια με φυλακόβιους και νταβραντισμένους παίκτες, χωρίς να λαμβάνει στα υπόψιν του ότι για να το πετύχει αυτό μπορεί να σε συνδέσει και σε κανένα server που βρίσκεται στη Σιβηρία. Με λίγα λόγια θα ισοπεδώσει κάθε σου ελπίδα και όνειρα(μέχρι και αυτά που είχες από μικρός), για να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα μερικές παρτίδες αργότερα. 

Παρόλο που διασκεδάζω πολύ πιο πολύ με το multiplayer του σε σχέση με του 2, δυστυχώς το φετινό modern warfare, δεν μπορώ να το προτείνω σε κανέναν που σκέφτεται να το αγοράσει(οι οπαδοί, έχουν φτάσει ήδη 55). Στην ολότητα του αντί για ποιότητα βλέπω προχειρότητα, αντί για μόχθο βλέπω τεμπελιά και αντί για πάθος, βλέπω μια αρπαχτή. Σε μια λαμπρή χρονιά για το gaming, το να βλέπεις τίτλους με κληρονομιά να κυκλοφορούν έτσι και να ζητάνε 70 ευρώ το βρίσκω προσβλητικό(και όχι δεν φταίει μόνο η Nicki Minaj :P). To φταίξιμο το ρίχνω στην απληστία της Activision και όχι στην Sledgehammer Games, με τους δεύτερους να είμαι σίγουρος ότι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν κάτω από τις συνθήκες τις οποίες δημιούργησαν οι πρώτοι. Τα λέμε του χρόνου…

Βαθμολογία χωρίς SBMM: 65% Βαθμολογία με SBMM: 48%

Ευχαριστούμε θερμά την AVE για την διάθεση του τίτλου για να πραγματοποιηθεί το συγκεκριμένο review.Εαν φυσικά θέλετε μπορείτε να δείτε το live σχολιασμό για το νέο κεφάλαιο του Modern Warfare εδω. 

Καμία αντίδραση ακόμα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *